کم کَمَک به آدمی تبدیل می‌شود ٬ که هیچ‌چیز «شاداب»اش نمی‌کند.صبحِ زود بیرون می‌زند و عصر ِ تاریک ٬ خسته و غم‌زده برمی‌گردد.از بیشتر آدم‌های اطرافش ناامید شده و هر شب قبل از خواب ٬ به سبک مرجان ِ «پرسپولیس»  ٬ انگشت اتهام  به سمت خدا دراز می‌کند.انبوه کتاب‌های نصفه نیمه‌ی روی میز ٬هر روز حال‌اش را به هم می‌زند.به لیست «نفرت انگیز»هایش حیاط دانشگاه و آدم‌هاش اضافه شده و این در حالی‌ست که فهرست دوست داشتنی هاش مدت‌هاست دست‌نزده مانده.از قدم زدن زیر آفتاب چند وقتی‌ست که لذت نمی‌برد.دل‌ش« جان کافی ِ» «گرین مایل» می‌خواهد که دستِ دوستی گردن‌اش بیندازد تا با هم بگویند:«خسته‌ایم رئیس...داغونیم...»

 

و از دل‌خوشی‌های دنیا دیدن «کنعان» می‌تواند باشد٬ که به تحمل یاس ِ ناشی از تماشای «دعوت» می‌ارزد.

پ.ن:"آدم‌ها «خون‌دماغ» می‌شوند و به وقت خون‌دماغ شدن به آن آغوش امن تاریک محتاج‌ند..."

مامانم اینجارو می خونه.شِت!

از همین حالا می‌دانم.همه چیز تباه می‌شود.با خودم فکر می‌کنم..شاید که در تباهی جور دیگری ٬از نو ساخته شود.و در تباهی...می‌شود کتاب خواند.و گریه کرد.و گریه کرد.و گریه کرد.و هیچ‌چیز ٬ هیچ‌وقت ٬ دوباره ساخته نمی‌شود.از همین حالا می‌‌دانم.

 کِشوها را می‌ریزم بیرون.انگار خاطره‌ی هزارتا پاییز پخش می‌شود توی اتاقم. به اندازه‌ی ۱۲ سال مدرسه رفتن‌م در ِ خودکار‌ و پاک‌کن نصفه نیمه و اتودِ خراب پیدا می‌کنم.پلی‌کپی امتحان‌های سال‌های راهنمایی حتی.توی پوشه‌های رنگارنگ جداگانه.یک دفترچه خاطرات بامزه.از سال‌های ۷۵ و ۷۶ و ۷۷.کارت تشویق و صدتا برچسب با طرح باربی و سیندرلا.خاطره‌‌ها جان می‌گیرند.یاد ِروپوش لاجوردی و مقنعه‌ی سفید اتو کشیده ٬لقمه‌های نفرت‌انگیز نان و پنیر٬صف بستن و خبردار ایستادن ِ برنامه‌ها‌ی صبح‌گاهی٬ صبح‌های زودِ از تخت کنده شدن و  جلوی آیینه‌ی دست‌شویی گریه کردن برای ۵ دقیقه خواب بیشتر به لب‌م لبخند می‌نشاند.نه چون دوستشان دارم.نه چون برام عزیزند.می‌خندم چون از شرشان خلاص شده‌م.چون از رفتن به غم‌انگیزترین جای دنیا فارغ شده‌‌م.و حالا ٬ مثل یک آدم از آمدن پاییز لذت می‌برم.و دائم با خودم فکر می‌کنم...من روزی ٬ بچه‌م را به مدرسه می‌فرستم؟!

پ.ن:بوی مهربان ٬ ماه نامهربان[ + ]